Sign in or 
- EasyEdit
- Edit tags
-
(what's this?What are these tools?
People just like you can add or edit the content on this site. If you want to try editing, but aren't ready to add to this site, try our demo area.
Read more about editing pages at Wetpaint Central.
) - Report page
Share this
2b. Rotterdam en Amsterdam vergeleken
De Naturalisatiedag 2008; Amsterdam en Rotterdam vergeleken
Met de derde Naturalisatiedag op 15 december is Nederland weer vele nieuwe landgenoten rijker. In Amsterdam las burgemeester Cohen de lijst met landen waar de dertig kersverse Nederlanders vandaan kwamen op: Afghanistan, Argentinië, Azerbeidjaan, Colombia, Egypte, Ethiopië, Ghana, India, Indonesië, Irak, Iran, Kameroen, Maleisië, Marokko, Namibië, Nigeria, Pakistan, Polen, Rusland, Siërra Leone, Somalië, Suriname, Syrië, Thailand, Togo, Turkije, Uganda, Venezuela, Zimbabwe en Zuid-Afrika. Er volgde een luid applaus. Staatssecretaris Albayrak van Justitie, verantwoordelijk voor de Vreemdelingenwet overhandigde ieder persoonlijk het Koninklijk Besluit waarna Cohen de speciaal voor de gelegenheid geschreven Amsterdamse Canon als herinneringscadeau meegaf. De Amsterdamse stadsverteller schetste op indringende wijze de levensgeschiedenissen van vijf migranten. Het Nederlandse volkslied gezongen door circa twee honderd aanwezigen inclusief een groot aantal leerlingen van 5 en 6 HAVO / VWO klassen sloot de plechtigheid af. Daarna buiten de Raadzaal in de foyer de officiële groepsfoto plus een hapje en een drankje. In Rotterdam vinden de ceremonies ’s avonds plaats. De ingang van het Stadswinkel Centrum in het stadhuis werd voor de gelegenheid gemarkeerd door twee gigantische skytubes en een sneeuwmachine zorgde ervoor dat de kerstboom er vrolijk bijstond. Binnen werden halal erwtensoep, oliebollen, roze koeken en warme chocola met room geserveerd. Ondertussen amuseerde de traditionele ballonnenartiest jong en oud en verzorgde een accordeonist de muzikale omlijsting met Hollandse liederen. Na dit alles begon de ceremonie met twee korte toespraken van loco-burgemeester Kriens en Minister Van der Laan. Vervolgens deelden zij één voor één 56 naturalisatiebesluiten uit waarbij persoonlijke woorden werden uitgewisseld. Als extra en in afwachting van hun Nederlandse paspoort, kregen allen een lederen paspoorthouder. Terwijl achterin ballonnen knalden, moesten rond het podium familieleden digitale foto’s opnieuw maken omdat op de vorige foto de Minister net de verkeerde kant opkeek. Na afloop drankjes en vele hapjes plus de gelegenheid een geschenk te kiezen. Al een paar jaar blijken de zonnebril, lavendelbadset en slapende beer het populairst. In beide steden viel de ontspannen sfeer op. De gewoonheid van diversiteit, familie en vrienden met bloemen en de wijze waarop de uitreiking van het besluit gebeurt. Er zijn ook opvallende verschillen. In de hoofdstad vond de plechtigheid in de namiddag plaats met het Wilhelmus, de Amsterdamse Canon en een groepsfoto. In Rotterdam vanwege het werk van de genodigden, ’s avonds met erwtensoep en een zonnebril als presentje mee naar huis. Het enigszins volkse karakter van onze havenstad en sociaal-economisch een net even andere groep van nieuwe Nederlanders dan in de hoofdstad, verklaren mogelijk deze verschillen. De verteller van een verhaal vind ik een goed idee maar wat mij betreft licht van stof en kort. De twee coupletten van het Wilhelmus met de schriftelijke uitleg over Duitsen bloed en Hispanje vind ik niet helemaal gepast omdat we een dergelijk verzoek tot meezingen zelden tot geboren Nederlanders richten. Maar misschien vind ik dat omdat ik geboren Nederlander ben en denken de genodigden daar anders over. De Canon en vooral de statiefoto ondersteun ik van harte. In Rotterdam voelde ik me thuis maar volgens mij wel uitkijken er geen folkloristisch feestje van te maken want het gaat om een publieke plechtigheid en om een viering. Denk daarbij aan het subtiele verschil tussen bijvoorbeeld een kerstfeest en een kerstviering. De introductie van de zogenoemde Verklaring van Verbondenheid, halverwege 2009 zal de bijeenkomsten van karakter doen veranderen. De uit te spreken wettelijke verklaring tot goed burgerschap geeft de naturalisatieceremonie een nieuw en extra cachet. Ik zou de ceremoniemeesters in den lande willen vragen bij elkaar te buurten en zo nodig selectief plagiaat te plegen. Maar belangrijker is, nu de publiekelijk uit te spreken Verklaring van Verbondenheid eraan komt, nog eens serieus stil te staan bij wat een overgangsritueel is, wat een rite de passage betekent. Maak van de ceremonie een plechtigheid waar plaats, tijd en ruimte is vrijgemaakt voor reflectie én voor viering. Laten we de wijze waarop de huidige naturalisatieceremonies plaatsvinden koesteren en stapsgewijs verder ontwikkelen. dr. Jannes H. Mulder, ritueelonderzoeker www.jannesmulder.nl
Met de derde Naturalisatiedag op 15 december is Nederland weer vele nieuwe landgenoten rijker. In Amsterdam las burgemeester Cohen de lijst met landen waar de dertig kersverse Nederlanders vandaan kwamen op: Afghanistan, Argentinië, Azerbeidjaan, Colombia, Egypte, Ethiopië, Ghana, India, Indonesië, Irak, Iran, Kameroen, Maleisië, Marokko, Namibië, Nigeria, Pakistan, Polen, Rusland, Siërra Leone, Somalië, Suriname, Syrië, Thailand, Togo, Turkije, Uganda, Venezuela, Zimbabwe en Zuid-Afrika. Er volgde een luid applaus. Staatssecretaris Albayrak van Justitie, verantwoordelijk voor de Vreemdelingenwet overhandigde ieder persoonlijk het Koninklijk Besluit waarna Cohen de speciaal voor de gelegenheid geschreven Amsterdamse Canon als herinneringscadeau meegaf. De Amsterdamse stadsverteller schetste op indringende wijze de levensgeschiedenissen van vijf migranten. Het Nederlandse volkslied gezongen door circa twee honderd aanwezigen inclusief een groot aantal leerlingen van 5 en 6 HAVO / VWO klassen sloot de plechtigheid af. Daarna buiten de Raadzaal in de foyer de officiële groepsfoto plus een hapje en een drankje. In Rotterdam vinden de ceremonies ’s avonds plaats. De ingang van het Stadswinkel Centrum in het stadhuis werd voor de gelegenheid gemarkeerd door twee gigantische skytubes en een sneeuwmachine zorgde ervoor dat de kerstboom er vrolijk bijstond. Binnen werden halal erwtensoep, oliebollen, roze koeken en warme chocola met room geserveerd. Ondertussen amuseerde de traditionele ballonnenartiest jong en oud en verzorgde een accordeonist de muzikale omlijsting met Hollandse liederen. Na dit alles begon de ceremonie met twee korte toespraken van loco-burgemeester Kriens en Minister Van der Laan. Vervolgens deelden zij één voor één 56 naturalisatiebesluiten uit waarbij persoonlijke woorden werden uitgewisseld. Als extra en in afwachting van hun Nederlandse paspoort, kregen allen een lederen paspoorthouder. Terwijl achterin ballonnen knalden, moesten rond het podium familieleden digitale foto’s opnieuw maken omdat op de vorige foto de Minister net de verkeerde kant opkeek. Na afloop drankjes en vele hapjes plus de gelegenheid een geschenk te kiezen. Al een paar jaar blijken de zonnebril, lavendelbadset en slapende beer het populairst. In beide steden viel de ontspannen sfeer op. De gewoonheid van diversiteit, familie en vrienden met bloemen en de wijze waarop de uitreiking van het besluit gebeurt. Er zijn ook opvallende verschillen. In de hoofdstad vond de plechtigheid in de namiddag plaats met het Wilhelmus, de Amsterdamse Canon en een groepsfoto. In Rotterdam vanwege het werk van de genodigden, ’s avonds met erwtensoep en een zonnebril als presentje mee naar huis. Het enigszins volkse karakter van onze havenstad en sociaal-economisch een net even andere groep van nieuwe Nederlanders dan in de hoofdstad, verklaren mogelijk deze verschillen. De verteller van een verhaal vind ik een goed idee maar wat mij betreft licht van stof en kort. De twee coupletten van het Wilhelmus met de schriftelijke uitleg over Duitsen bloed en Hispanje vind ik niet helemaal gepast omdat we een dergelijk verzoek tot meezingen zelden tot geboren Nederlanders richten. Maar misschien vind ik dat omdat ik geboren Nederlander ben en denken de genodigden daar anders over. De Canon en vooral de statiefoto ondersteun ik van harte. In Rotterdam voelde ik me thuis maar volgens mij wel uitkijken er geen folkloristisch feestje van te maken want het gaat om een publieke plechtigheid en om een viering. Denk daarbij aan het subtiele verschil tussen bijvoorbeeld een kerstfeest en een kerstviering. De introductie van de zogenoemde Verklaring van Verbondenheid, halverwege 2009 zal de bijeenkomsten van karakter doen veranderen. De uit te spreken wettelijke verklaring tot goed burgerschap geeft de naturalisatieceremonie een nieuw en extra cachet. Ik zou de ceremoniemeesters in den lande willen vragen bij elkaar te buurten en zo nodig selectief plagiaat te plegen. Maar belangrijker is, nu de publiekelijk uit te spreken Verklaring van Verbondenheid eraan komt, nog eens serieus stil te staan bij wat een overgangsritueel is, wat een rite de passage betekent. Maak van de ceremonie een plechtigheid waar plaats, tijd en ruimte is vrijgemaakt voor reflectie én voor viering. Laten we de wijze waarop de huidige naturalisatieceremonies plaatsvinden koesteren en stapsgewijs verder ontwikkelen. dr. Jannes H. Mulder, ritueelonderzoeker www.jannesmulder.nl
|
|
Latest page update: made by
Anonymous
, Jan 13 2009, 10:09 AM EST
(about this update
About This Update
Edited anonymously
view changes - complete history) |
|
More Info: links to this page
|
There are no threads for this page.
Be the first to start a new thread.
